Dansen
Het voelt als een levensader en toch is het geen vast onderdeel meer van mijn dagelijkse routine. Natuurlijk kan ik daarvoor mijn enkelblessure de schuld geven waardoor mijn Argentijnse tango-passie niet meer als vanouds vervuld kan worden. Want je snapt vast dat ik mijn 10 cm hoge hakken niet inruil voor platte schoenen in het spel van leiden en verleiden wat de tango heet 😊.
De huiskamerdansjes dan? Ja, die zijn er af en toe. Maar eerlijk? Zij stillen mijn danshonger ook niet voldoende.Â
Hoe heerlijk is het dan om op een zomerse maandag nietsvermoedend in een training intuïtief systemisch werken te belanden, waar dans tussen de oefeningen door als vast onderdeel op de agenda staat?Â
Genieten dus (dankjewel @hylkebonnema, die naast trainen ook dj-en tot een kunst blijkt te hebben verheven).Â
En dat niet alleen, want wat is het ook heilzaam om te voelen hoe we alles wat we vast zetten in ons lijf, van gedachten tot emoties, hierdoor ruimte kunnen geven.Â
Om letterlijk uit je systeem te dansen wat je gevangen houdt.Â
Om uiting te geven op soms subtiele, dan weer onomwonden, directe, vloeiende of nog andere wijze.Â
Om je levensenergie weer te voelen.Â
Om jezélf te voelen, met alles wat er is.Â
Zonder oordeel. Zonder te fixen.Â
Om er gewoon mee te zijn.
En ja…dat vind ik soms best een dobber: dat gewoon maar vertoeven in het ongemak. Wachtend op het juiste moment waarop dingen helder zullen worden. Vertrouwend op dat precies dat zal ontstaan wat voor het hoogste goed is.
Ik weet het nu echt zeker: zeker in tijden van verwarring, kan ik niet anders dan blijven dansen. Als ontspanning, als expressie  en als ruimtegever aan dat wat ik niet meer hoef vast te houden.
En op dagen dat ik met de auto reis, zoals vandaag, trakteer ik mezelf dan ook nog eens lekker op een toetje: heel hard meezingen met een fijne playlist. Om zo sneller dan ik in de gaten heb weer van het avondzonnetje te genieten in mijn wilde bloementuin.Â
Het leven is goed. Meestal. Vaak. En zo niet, dan toch 💜.
#dansen #expressie #levensader
