Wintertijd. De laatste kansen op een Indian Summer zijn nu toch echt voorbij. Mijn veranda, the place to be de afgelopen periode, is ontruimd. De tuin klaar voor de winter en de verwarming aan. ’s Ochtends tijdens mijn yogaserie, is het nog donker. Ik moet wennen.
Het lijkt alsof ook mijn tempo naar beneden mag. Of moet? De transformatie die in de buitenwereld gaande is, zit ook in mij. En dat vraagt om zelfzorg, ruimte en reflectie. Daar waar ik normaal snel op ratio “een handleiding” in elkaar zou flansen als er zich een nieuwe fase voordoet, lijken er nu echter andere regels te gelden.
Voelen is het devies. Voelen wat ik diep van binnen wil of nodig heb. Voelen wat in mij om om aandacht of voeding vraagt. Steeds opnieuw. Om zo soms mijn vrije tijd te vullen achter de piano, dan weer een Netflixserie of boek te verslinden, een nieuw recept uit te proberen of veel te slapen.
Heel simpel: ik hoef alleen te luisteren naar de stem in mij. En wat oude plaatjes aan de kant te gooien. Want eerlijk: als ik blijf vinden dat ik mijn tijd altijd nuttig moet besteden, dan komt er van zelfzorg en aandacht voor het NU weinig terecht. Terwijl dat de enige werkelijkheid is die we hebben en alleen daar onze invloed zit!
Fijne maandag!
